Life skills

Vanaf dat de zon op is, zijn alle kinderen ook op. Dit was heel goed te horen deze morgen. Ik hoop het komende weekend wat slaap in te halen, want vroeg gaan slapen en vroeg opstaan, is niet aan mij besteed.

Op school besloot ik om samen met Lotte een les te observeren. Het was een les didactiek, waarbij de studenten een opdracht moesten presenteren voor de klas. Opmerkelijk was het feit dat de leraar blind is en de studenten er hier geen misbruik van maken. Integendeel: ik heb nog nooit zo’n gemotiveerde studenten gezien. Alhoewel er enkele studenten onvoorbereid waren. Na die les ben ik naar de bibliotheek vertrokken, want we hebben bezoek vanuit Lusaka. Een jongen van Bongohive is gekomen met de Egranary. Deze is samen met Alexander meteen aan de slag gegaan om die te installeren.

In de middag zag ik alle studenten naar de conferentiezaal gaan. Ik vroeg aan een leraar wat er aan de hand was. Zij vertelde me welke les er ging plaatsvinden, alsook nodigde ze me uit om deze te volgen. Het was een les over life skills: preventie van HIV/AIDS. Het was leuk om de studenten los te zien. Ze waren zeer uitbundig en mondig. Op andere momenten zijn de studenten zeer strikt en eentonig.Eenmaal terug thuis, waren we zeer moe. We hadden alle drie geen zin om warm eten te maken. We hebben dan maar wat brood geroosterd met kaas. Dit was natuurlijk niet voldoende om onze buik te vullen. Gelukkig hadden we in de winkel wat noodles gekocht die in slechts 2 minuten klaar zijn. De Aki Noodles van thuis zijn nog steeds beter, maar deze waren ook zeer smakelijk!

Immigration

Na een dag rusten, voelde ik me vandaag stukken beter. Nog geen 100 procent, maar in staat om toch naar school te gaan. Op school waren alle leraren al op de hoogte van mijn afwezigheid gisteren, dus vroegen ze allen of ik al wat beter was. De bezorgdheid van alle leraren gaf mij een aangenaam gevoel.

Na een kort gesprek met de directeur, kreeg ik te horen dat er geen wiskunde leraren aanwezig waren op school. Deze zijn op bezoek naar andere scholen in Zambia en zullen pas volgende week terug zijn. Dit betekent dat ik nog geen lessen kan observeren, toch geen wiskunde lessen. Alexander en Lotte hadden in de namiddag ook geen lessen te observeren, dus besloten we naar de immigratiedienst te gaan. Onze visums moet namelijk met een maand verlengd worden, anders geraken we het land niet meer uit. Eenmaal daar, kregen we geen verlenging van onze visums, doordat we op het vliegveld de verkeerde stempel hebben gekregen. We hebben namelijk een business visum gekregen voor 1 maand, terwijl we 3 maand in Zambia zullen verblijven. Dit is nog niet alles: op de immigratiedienst willen ze wel ons visum verlengen, als we elk 3 miljoen Kwacha betalen. Daar zijn we natuurlijk niet op ingegaan, want onze voorgangers hebben hiervoor niet moeten betalen. Om dit op te lossen, hebben we de hulp van Bart ingeschakeld. Hij zal vanuit Lusaka proberen een oplossing te bedenken, maar ondertussen hebben wij een afspraak gemaakt met de hoofdverantwoordelijke. Hopelijk geeft deze ons de stempel die we nodig hebben.

In de winkel hebben we vandaag een bal gekocht. Geen tijd te verspillen en deze meteen gebruiken, dachten we. We waren vertrokken van thuis naar een plein met vier. Eenmaal op het plein waren we met acht. Dit was wel een zeer vermoeiende activiteit, want na 10 minuten was ik doodop en van kop tot teen bezweet. Ik hield het voor gezien, want in de verte zag ik ook de storm dichterbij komen en het was nog een eindje wandelen.

Het is alweer donker en de elektriciteit is uitgevallen. Het komt er op neer dat we hier camperen, want zonder elektriciteit koken is geen gemakkelijke klus. Hopelijk is er morgen elektriciteit!

Sick

Mijn eerste schooldag is minder goed verlopen dan verwacht. Ik werd wakker met een pijnlijk gevoel in mijn maag. Ook was ik wat gedesoriënteerd. Toen moest ik plots overgeven. Dit is geen goed teken. Toch heb ik geprobeerd om naar school te gaan, maar na het gesprek met de directeur werd het me teveel en kon ik het niet meer aan. Ik begon mijn evenwicht te verliezen en kon moeilijk drinken. Gelukkig werd ik goed ondersteund door Lotte en Alexander. Zij hebben me samen met Zambia-mama naar huis gebracht waar ik meteen in slaap viel. Een diepe slaap, want Lotte kreeg mij niet meer wakker. Na 2 uur slapen, ontwaakte ik en voelde ik me al wat beter, maar nog steeds futloos. Ik besloot om thuis te blijven, want zo kon ik helemaal niet meer naar buiten komen. Ik hoop dat ik morgen beter ben, zodat ik naar school kan gaan.

Frisbee

Zondag rustdag. We hebben besloten om uit te slapen en een andere keer naar de mis te gaan. Alhoewel we niet lang hebben kunnen slapen, want er was al lawaai vanaf 5 uur ’s morgens. Na een lange tijd besloten we toch nog om voor de middag uit ons bed te komen. Uitgerust besloten Alexander en ik om naar een park te gaan en wat met de frisbee te spelen. We hadden veel aandacht van de lokale mensen. Dit doordat we blank zijn en ook door onze frisbee. Dit hadden ze nog nooit gezien. Nadat we enkele mensen leerden gooien met de frisbee, gingen we op ontdekkingstocht. We werden begeleid door een jonge kerel die we net ontmoet hadden. We kwamen in een klein dorpje terecht waar duidelijk veel armoede was. Ook daar waren alle blikken op ons gericht.

Na een half uur wandelen, begon het plots te regenen. We werden uitgenodigd door de jonge kerel om bij hem thuis te schuilen. Toen ontdekte Alexander dat die ook gitaar speelde. Dit leidde natuurlijk tot een optreden.

Wanneer de regen op hield, gingen we richting huis voor een rustige avond met enkele spelletjes, zoals Uno. Morgen de eerste schooldag, spannend!

Chishimba

Het was een zalige dag vandaag. We hebben drie watervallen gezien: De Mutumuna, de Kaela en de Chishimba. Ik kon wel uren blijven staren hoe het water met een enorme kracht naar beneden stroomde.

Natuurlijk konden we het ook niet laten om terug in het water te duiken.

Skype-time

Vandaag ging de meeting, die we gisteren begonnen waren, verder met onderwerpen zoals omgaan met kindermishandeling, kinderrechten, beursuitkeringen, verzekeringen, evalueren en pensioenen. Het was interessant om deze te vergelijken met hoe het bij ons is. Zo gaat men in Zambia op pensioen op hun 55ste en en wordt er ook meer aandacht besteed aan opvang van kindermishandeling dan preventie.Wat mij vooral stoorde tijdens de meeting, waren de presentaties die zonder enthousiasme gebracht werden, alsook dat alles letterlijk afgelezen werd. Het werd zo soms moeilijk om de aandacht er bij te houden. Maar vandaag verliep het wel vlotter om te volgen, doordat men gebruik maakte van PowerPoints. Jammer genoeg werden deze ook letterlijk afgelezen.

Het is weekend! Ik zal morgen wat slaap kunnen inhalen. Hopelijk zijn de kinderen morgenochtend niet te luidruchtig, want deze luidden hun stem al vanaf 6 uur.

In de avond hebben we gezellig samen gekookt, op het menu: spaghetti. Het was heerlijk!

Na twee weken vond ik het hoog tijd om even te skypen met het thuisfront. Het heeft me deugd gedaan om even met mijn ouders te praten, alsook hen even te zien. Niet te vergeten heb ik ook 2 uur geskypt met mijn vriendin. Dit was eerder emotioneel, alsook bevestigd het hoeveel ik haar mis. Ik verlang om haar terug vast te houden. Het zal nog moeilijker worden, maar het zal een prachtig weerzien zijn, waarna ik haar nooit meer zo lang zal hoeven te missen.

Morgen gaan we naar de Chishimba watervallen. Ik kijk er al naar uit!

Introduction

Dag één in Kasama was meteen vroeg opstaan. Bah vind ik niet leuk. Gelukkig bracht onze Zambia-mam een emmer warm water om ons te verfrissen. Het was nodig, want ik had ongelofelijk veel gezweet deze nacht, zo heet was het! Deze morgen hebben we een meeting bijgewoond van de lectoren van de college of education van Kasama. Het was niet eenvoudig om de meeting te volgen. Al bij al kreeg ik het gevoel dat er veel problemen zijn. Zoals de nascholing van leerkrachten en de begeleiding van studenten die achterblijven. Een oplossing werd niet meteen verwoord, men zocht meer naar de oorzaken.

Tijdens de break nam de directeur van de college ons even apart om enkele praktische zaken te bespreken. Zo heeft hij voor ons in de namiddag een reeks bezoeken gepland aan enkele scholen in Kasama. Hierbij werden we vergezeld door twee lectoren van de college. Dit was zeer interessant en leerrijk om het onderwijssysteem te besturen in Zambia. Zo hebben we meteen ook ons eerste verslag kunnen opstellen i.v.m. onze opdracht voor school.

Morgen staat er nog een bezoek vast aan het ziekenhuis van Kasama en een gesprek met de burgemeester van Kasama. Alsook hebben we morgen een afspraak met de directeur van de college om ons programma op te stellen. Eventueel zullen we morgen ook al enkele lessen kunnen meevolgen, maar de kans is groot dat er opnieuw een meeting is tussen de lectoren.

In de avond was de elekticiteit weggevallen, plots zat ik in het donker! Maar al snel lichtten er enkele kaarsen op. Dit was super gezellig en voor we het wisten, was er terug elektriciteit. Tijd voor het avondmaal, op het menu: kip met aardappelen. Met een vol gevoel kruip ik in mijn bed. Op foto’s zul je nog even moeten wachten, want het internet hier is zeer zwak en valt vaak weg. Hopelijk heb ik op school een betere verbinding. We’ll see.

Good night! Sweat dreams!

Matthias Blondelle

Postbus

Klaar voor vertrek! Met al onze bagage stonden we klaar om op de bus te stappen richting Kasama. Een rit van 852 kilometer! Het was een helse tocht. Er waren vele putten die de chauffeur telkens probeerde te ontwijken, waarbij we van links naar rechts werden gegooid. Maar het was prachtig weer, waardoor we volop konden genieten van het prachtige landschap die Zambia te bieden heeft.

Na 11 à 12 uur rijden, kwamen we aan in Kasama. In de verte zagen we het onweer al komen, bliksem en donder. Gelukkig werden we snel opgepikt door het hoofd van het gastgezin die ons voor de komende vijf weken onderdak zal bieden. Ze hebben ons met open armen ontvangen en ik voelde meteen de liefde. Maar toen kreeg ik het plots moeilijk, ik kreeg heimwee. Ik verlang al vanaf dag één naar mijn vriendin, maar nu begon ik ook mijn gezin te missen. Ik weet dat ik hen over 3 maand terug zal zien, dus ik heb een doel voor ogen om niet op te geven en er volledig voor te gaan. Welterusten.

Matthias Blondelle

Day of reckoning

Onze laatste dag in Lusaka. Vlug nog wat inkopen gedaan, want morgen zullen we maar liefst 11 uur onderweg zijn naar Kasama. Het wordt nu wel heel spannend. Ons avontuur kan bijna van start gaan. Vlug nog wat informatie opzoeken over alle wiskundige programma’s en nog wat Engels leren (vakterminologie).

In de namiddag hebben we wat genoten van het prachtig weer. De zon schijnt en er is een zachte wind. Zo’n dag in België komt slechts éénmaal voor, als we geluk hebben. It’s like paradise. Waarschijnlijk kon je het ook al raden dat we in het zwembad zijn gesprongen0 Ons zweet wegspoelen met een heerlijke duik.

Onze laatste avondmaal bestond uit frietjes met steak! Heerlijk belgisch met als dessert een zelf gemaakte cake. Met een vol gevoel kruipen we ons bed in, want morgen gaat de wekker om 5 uur af, spannend!

Welterusten

Matthias Blondelle

Love is in the air

It’s Monday, bah! Ik mis het weekend nu al. Opnieuw vroeg uit men bed. Alhoewel dit toch al iedere keer heel goed mee viel. In België had ik meer problemen met vroeg opstaan. Maar ik wordt geen fan! Ondertussen was het al zes uur dertig en moesten we vertrekken richting het VVOB gebouw. Het verkeer en het landschap blijven me bewonderen wanneer we door de straten van Lusaka rijden. Ook op de terugweg zit ik telkens vol enthousiasme naar buiten te kijken wat er allemaal gaande is op de weg. In het VVOB gebouw heb ik vandaag mijn Engels wat bijgeschaafd, voornamelijk vakterminologie voor wiskunde. Niet zo’n simpele zaak, maar al doende zal ik bijleren.

Niet te vergeten! Vandaag ben ik precies 1 jaar en 5 maand samen met mijn vriendin. Ik mag dan wel in Zambia zijn, ik weet nog altijd waar mijn hart behoord.

Eenmaal terug thuis was ik doodop. Ik heb rustig de tijd genomen om men kleren te strijken en mijn bagage opnieuw te organiseren want woensdag vertrekken we richting Kasama met de bus. Normaal zouden we morgen vertrekken, maar dinsdag rijdt er geen bus richting Kasama. Dit betekent nog een dagje extra ten huize van Bart. Ik zal het hier missen, de gezelligheid en het lekkere eten. Bart en zijn gezin krijgen een plaatsje in mijn hart. Sweat dreams. Zal wel terug mijn oordoppen nodig hebben, want daarnet luidde er nog een bomalarm. Gelukkig is deze nu opgehouden en kunnen we rustig gaan slapen.

Matthias Blondelle

Lazy sunday

We hebben vandaag nogmaals geprobeerd om naar de cinema te gaan en met succes! We waren op tijd en hadden zelf nog even de tijd om wat eten. De kinderen van Bart wilden zeer graag naar de film Hugo gaan. Het verhaal speelt zich af in Parijs in de jaren ’30 en gaat over een weeskindje die in de muren van een treinstation woont. Hij geraakt verwikkeld in een mysterie samen met zijn nieuwe vriendinnetje, samen bleven ze een groot avontuur. Een aanrader voor jong en oud!

Eenmaal we buiten stapten uit de cinema, hadden we niet het gevoel om in Afrika te zijn. Maar algauw werden we terug geconfronteerd met het Afrikaans verkeer en was het gevoel terug.

Verder hebben we geluierd en genoten van onze zondag, want morgen is het alweer maandag en dat betekend werken, alsook vroeg opstaan. Niet te vergeten, morgen is het onze laatste dag in Lusaka en bij Bart thuis. We kijken er naar uit om naar Kasama te vertrekken, maar toch zal het met pijn in het hart zijn om ten huize Bart te verlaten.

Matthias Blondelle

Unstressed

Een zeer goedemorgen! Zalig uitgeslapen en opnieuw fris van geest. We zijn ondertussen al bekomen van het voorval die donderdagavond heeft plaatsgevonden. Vanmiddag gingen we normaal naar de bioscoop gaan, maar we zijn er nooit geraakt omwille van het verkeer. Er was een enorme file, doordat de president in Lusaka was. Heel wat straten werden afgesloten voor het verkeer , dus besloten we een U-turn te maken richting huis. Jammer, maar niet teleurstellend, want het was prachtig weer en na zo’n rit waren we heel bezweet. Een goeie duik terug in het zwembad zal wonderen verrichten.

Vandaag heb ik ook voor het eerst een zeer grote kever gezien.

Matthias Blondelle

Home Sweet Home

Na een vermoeiende avond hebben we toch de slaap kunnen vatten. Het was wel een korte nacht, want onze wekker ging om 6 uur ’s ochtend al af (5 uur in België). Waarom zo vroeg denk je? Wel, om de ochtendspits te vermijden, want anders sta je wel 1 à 2 uur in de file. Eenmaal aan het VVOB kantoor, besloten we eerst naar de immigratie te gaan om onze visum te verlengen. Dit was eerder onnodig, want we konden die nog niet verlengen zolang die nog geldig is. Dus help ons onthouden om op 14 maart opnieuw naar de immigratie te gaan.

Terug in de VVOB hebben we ons vervoegd bij de lokale studenten om onze blog wat aan te vullen, alsook hebben we wat leren werken met de egranary. Egranary is een off-line digitale bibliotheek die scholen kunnen gebruiken als er geen internet is. Dit is wel een vereiste, want op vele plaatsen is er geen internet. Eenmaal je verbonden bent met de egranary, kun je voor elk vakgebied wel een site over een bepaald onderwerp terugvinden, alsook videofragmenten en zelf boeken. In Kasama zal de egranary zeker van pas komen tijdens het lesgeven.

De dagen vliegen hier voorbij, het is al bijna avond. Na een lekkere lunch, vertrekken we richting Bart zijn huis. We voelen ons hier al helemaal thuis. Onze bagage neemt de hele kamer van hun kinderen in beslag. Het wordt nu stilaan tijd om onze bagage opnieuw te organiseren. Oordeel maar zelf.

Onze kamer moeten we wel delen met enkele poezen, maar dit stoort mij niet. Alhoewel Lotte geen fan is van poezen. Voor ik het vergeet, belangrijk nieuws! Lotte vervoegt onze missie en gaat mee naar Kasama. Dit is natuurlijk super goed nieuws, want hoe meer zielen hoe meer vreugd.

Er is een zwembad! En daar hebben we van geprofiteerd! Een verfrissende duik kan toch zo’n deugd doen.

Om de avond af te sluiten, stond er een spelletje Monopoly op het spel. Vanaf het begin was er competitie, maar na zo’n uur was de winnaar bekend. We hebben Bart toch een beetje laten winnen omdat we bij hem thuis mogen logeren. Dus de echte winnaar zullen we nooit weten. Het geeft ons toch wel een heel goed gevoel om hier zo openlijk ontvangen te worden. Heimwee zal je hier niet snel krijgen.

Matthias Blondelle

Reborn & dying

Met een goede “Old Navy Rum” zijn we de nacht in gegaan. Het was zeer aangenaam van temperatuur om buiten te zitten, dus hebben we dit ook gedaan. Zo kregen we ook de kans om met enkele lokale mensen te praten.

We hebben heel veel gelachen alsook wat Bimba geleerd. Men spreekt hier wel Engels, maar de officiële taal hier is Bimba, wat geen dialect is van het Engels maar een geheel andere taal.

De tweede morgen in Lusaka. Ik heb gigantisch veel last van mijn nek! Gelukkig heb ik gisteren een spray gekocht voor spierpijn, een soort van reflex. De matrassen hier zijn niet zoals thuis. Als je op een steen zou slapen, zou je het verschil niet eens voelen.

Herboren, zo voelde ik me nadat ik een bad had genomen! Na 4 dagen was het wel nodig om me even te wassen. Jammer genoeg ontdekte ik pas achteraf dat we warm water hadden, maar bij deze was ik klaar wakker.Tijd om naar onze eerste meeting te gaan met Bart. Daar kregen we te horen dat Lotte, die we de eerste dag ontmoet hadden, zich niet goed voelde op haar stageplaats en besloten had om terug te komen naar Lusaka. De kans bestaat er in dat zij mee zou gaan naar onze stageplaats. Maar dit ligt nog niet vast.

Naast het nieuws over Lotte, konden we uiteindelijk onze meeting starten. We kregen te horen dat ze ons volgende week dinsdag al verwachten in de college of Kasama. Het zal een lange tocht worden, maar we zouden eventueel kunnen meerijden met een medewerker van de VVOB. We zouden een maand tot een anderhalf maand in Kasama verblijven en dan naar Serenje vertrekken om in Malcolm Moffat College stage te lopen. Er moet natuurlijk nog heel wat besproken worden voor we ons uiteindelijke programma hebben. En dan nog kunnen er heel wat zaken veranderen, want er zijn namelijk 6 colleges verspreid over heel Zambia geïnteresseerd om samen met ons samen te werken.

Na de meeting was Lotte net aangekomen. Die was zo blij om ons terug te zien en zo besloten we om het rustig aan te doen vandaag. Alexander had nog geen gitaar, dus gingen we op zoek naar een gitaar. We hebben niet lang moeten zoeken of we hadden al een winkel gevonden waar men gitaren verkoopt. Enige nadeel, het zijn speelgoed gitaren. Beter dan niets.

Wat allemaal begon als een leuke dag, eindigde in mineur. In de avond besloten we een spelletje Jungle Speed te gaan spelen buiten op het terras. Na een uurtje besloten we te gaan eten en gingen we naar onze kamer om van kledij te wisselen. Toen ontdekten we dat onze deur opengebroken was. Eenmaal we binnenstapten, zagen we al ons materiaal uit onze koffers in het rond liggen. Met open mond begonnen we te controleren wat er verdwenen was. Ondertussen ging Lotte de manager gaan inlichten en de politie opbellen. Ik had het geluk dat ik al mijn elektronica op zak had, alsook al mijn waardevolle spullen. Dus ik ben niets kwijt. Alexander had minder geluk, zijn portefeuille waar 1.500.000 Kwacha en zijn bankkaart in zat, waren verdwenen. Dit kwam natuurlijk aan als een slag in het gezicht, maar we moeten actie ondergaan en meteen Alexanders kaarten blokkeren. Er moet natuurlijk ook opgeruimd worden, echt veel zin heb ik hier niet in, maar anderzijds wil ik hier weg. We hebben Bart opgebeld om dit te melden en te vragen of hij kon komen. In 20 minuten tijd was hij ter plaatse en besloot om ons mee te nemen naar zijn huis om tot dinsdag bij hem te logeren. Dit was een hele opluchting, alsook een kans om alles terug op een rijtje te zetten.

Bij Bart thuis zijn we heel warm ontvangen, zo konden we de dag nog goed afsluiten. Ik wil Bart en zijn gezin hiervoor hartelijk bedanken! Hopelijk kan ik snel de slaap vatten. Plannen voor morgen: naar de immigratie gaan, leren werken met de egranary en onze bagage organiseren.

Matthias Blondelle

Robbed

Eerste ochtend, minder goeie ochtend! Ik heb in mijn bagage gesnuffeld en ontdekt dat ik bestolen ben. Mijn videocamera is verdwenen samen met de adapter. Het is echt frustrerend en ik ben echt kwaad op mezelf. Maar dit brengt mijn videocamera niet terug, alhoewel ik straks naar de lokale politie ga gaan om een report te laten opstellen. Aan alle lezers mijn excuses, maar ik zal met mijn fototoestel enkele filmpjes proberen te maken. Aan de dief, veel plezier ermee en bedankt eh!

Tijd om wat energie op te bouwen en wat te eten te zoeken. We hebben besloten om naar een Mexicaans restaurant te gaan. Dit was niet zo zeer een Mexiaans restaurant als ik het menu bekeek. Zo hadden we de keuze uit Thais, Egyptisch, chinees, ... Ik had besloten om me te verwennen met een drie-gangen menu bestaande uit tomatensoep, cheese balls en chicken noedels. De cheese balls waren niet lekker en ik proefde helemaal geen kaas, de noodles waren integendeel overheerlijk.

Nadat we onze buik rond hadden gegeten, zijn we vertrokken naar de shoppingmall. Alexander had nog enkele zaken nodig, zoals een tandenborstel, tandpasta, dekbedovertrek, ... Ik had deze allemaal meegenomen vanuit België, geen wonder dat mijn bagage 30 kilo woog. Op weg naar huis zagen we de prijzen voor diesel, bekijk het maar even goed, zo hoog zullen de prijzen bij ons ook nog worden.

Men gebruikt hier belachelijk veel geld! Zo heb ik gisteren al 800.000 Kwacha afgehaald en vandaag 2.000.000 Kwacha. 5.000 Kwacha is gelijk aan 0,73 euro. Even snel uitgerekend heb ik 408,8 euro op zak. De reden waarom we veel geld in één keer afhalen is de volgende: het kost ons 5 euro per transactie. Alsook heb ik dit gehele bedrag niet meer op zak, want ik heb al lekker gegeten en ook wat zaken gekocht zoals: een sim-kaart, een memory-stick om op internet te gaan, een strijkijzer, handzeep, cornflakes, brood met beleg, ... We zullen de komende dagen toch wat moeten opletten met onze uitgaven.

Om mij te bereiken, gelieve niet te bellen maar stuur gerust een berichtje, mijn Zambiaans nummer: 00260965478781.

Het is hier snel en vroeg donker, om 19 uur gaat de zon al onder. Maar het blijft gelukkig aangenaam van temperatuur. Dus hebben Alexander en ik besloten om buiten te zitten (goed ingewreven met DEET) om onze tweede avond in te gaan, met de nodige aspecten off course.

Matthias Blondelle

Day one: countdown

Mijn ogen waren dan wel dicht, maar mijn oren waren dat niet. Onhandig om de slaap te vatten in het vliegtuig en zeker als je vol spanning zit. Maar toen kwam de zon op, prachtig was dat! Toen kon het me eigenlijk niet meer schelen dat ik nog moe was. Zo kreeg ik na iedere minuut meer en meer van het Afrikaans continent te zien en voor ik het besefte waren we al aan het landen. De tijd vloog voorbij!

Welcome to Ethopië! Mijn eerste stappen op het Afrikaans grondgebied. Een gehele cultuurshock is het nog niet, maar daarvoor heb ik helemaal geen schrik. Ik laat het op me afkomen en ik sta er helemaal voor open om dit tot het diepste van mezelf te laten binnendringen. Tijd om terug te boarden richting Lusaka.

En daar gaan we, opnieuw de lucht in. We waren nog niet geheel de lucht in of ik was al vertrokken richting dromenland. Jammer genoeg werd deze verstoord door de hostess die ons bediende met een middagmaal. Kort daarna, 4 uur later, landden we in Lusaka.

We werden verwelkomd met een regenbui, waarna Bart Cornille, onze lokale promotor, samen met Lotte Van Praet, een studente van de K.U.Leuven, ons leidden naar hun auto. We kregen een eerste indruk van Zambia door het hectische verkeer waarbij ze trouwens links van de baan rijden.

Eenmaal aangekomen aan ons guesthouse werden we eindelijk verlost van onze kledij die we al langer dan 24uur droegen en hartstikke veel in hadden gezweet (er hing een geurtje rondom ons). Daarna nam Lotte ons mee op tour in Lusaka. Zo maakten we kennis met de lokale fast-foodketens en het VVOB-kantoor. Om de dag af te sluiten, werden we uitgenodigd op een bescheiden valentijn-feestje waar we rustig konden genieten van het gezelschap en wat konden eten met een drankje.

Tijd om te slapen! Maar voor we dit kunnen doen, moesten we nog onze muskietennet in elkaar stoppen en ophangen, wat niet zo evident was. Uiteindelijk was het zo ver, de lichten doven en slapen maar. Welterusten!

Matthias Blondelle